انضباط در کودکان
ساعت ٢:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٤/۱٧ 

بالاخره تصمیم خودمو گرفتم از چند وقته پیش که دودل بودم کلی ذوق و شوق داشتم که اسباب کشی کنیم و بعدش که کارا راست و ریس شد خلاصه بشیم سه نفر ولی حالا که که موقعش شده  تازه ترسم شروع شده نمی دونم دارم کار درستی می کنم یا نه؟؟می ترسم نتونم از عهده اش بربیام!!بعدا بزرگ شد نگه چرا منو به دنیا آوردین؟؟؟؟به بابای آینده هم که می گم می گه من نی نی دوست دارم ولی اگه احساس می کنی آمادگی نداری بزاریمش برای بعد و این تصمیم گیری منو در این خصوص دشوارتر می کنه

نه اینکه ما سادیسم(ربطی داره؟؟) داریم و دلمون می خواد همیشه فرافکنی کنیم واسه همین مثلا اگه شوهری جون اصرار می کرد که حتما باید این ماه نی نی دار بشیم فکر کنم بیشتر به مذاق من خوش می اومد

وای چقدر بدجنسم من

حالا می گم زیاد به این چیزا فکر نکنم بزارم به عهده خود نی نی اگه دلش خواست بیاد قدمش رو چشم اگرم نه که خوب حتما اونجا بهش بیشتر خوش می گذره دیگه!!!!!!!!!!!!!

راستی مامانی دیگه هم از این فکرا داشتند یا این فقط مال مامانایی که برای بارداریشون برنامه ریزی می کنند؟؟؟؟

پس تا اطلاع ثانوی طبق روال گذشته اطلاعات تئوری خودم رو در باب بچه داری افزايش می دم تا بعد


ماموریت غيرممكن



ياد دادن انضباط به كودكان، در هر سن و سالي روش خاص خودش را دارد.
فرشته آل‌علي
به عقيده شما چطور مي‌توان جلوي خرابكاري يك كودك يك ساله را گرفت؟ يا اصلا چنين چيزي ممكن است؟ وقتي فرزند 4 ساله شما همه چيز را اين طرف و آن طرف پرتاب مي‌كند، شما چه مي‌كنيد؟ چطور به فرزندتان ياد مي‌دهيد به شما احترام بگذارد؟ مسلما روشي كه شما براي ايجاد انضباط در كودك نوپاي خود به كار مي‌گيريد، براي نوجوان شما پاسخ نمي‌دهد. ياد دادن انضباط به كودكان، در هر سن و سالي روش خاص خودش را دارد.

صفر تا 2 سالگي: براي شروع عاليست!
كودكان كم سن و نوپايان به طور طبيعي كنجكاو هستند، بنابراين بهترين راه براي اينكه اين كودكان انضباط را رعايت كنند، آن است كه انگيزه‌ها و محرك‌هاي مربوطه را حذف كنيد. يعني اگر اشيائي وجود دارد كه كودك نبايد به آنها دست بزند، آنها را از دسترس او دور كنيد تا مجبور نباشيد اين‌قدر بايد و نبايد كنيد! اگر كودك شما چهار دست و پا به سراغ يك وسيله خطرناك يا شي حساسي مي‌رود و شما نمي‌توانيد آن وسيله را از محل دور كنيد (مثل بخاري) فقط به او بگوئيد <نه> و سپس جهت حركت او را عوض كرده و يا توجه او را به چيز ديگري جلب كنيد.‌
در مواقعي كه اين روش‌ها جواب نمي‌دهد، در نظرگرفتن يك مهلت معين مي‌تواند روش موِثري باشد. يعني او را روي صندلي خودش بنشانيد يا به اتاقش ببريد و يك تا دو دقيقه او را در همان جا تنها بگذاريد (البته پيش از آن بايد از ايمني او و محيط مطمئن باشيد.) اين را هم بدانيد كه روش مهلت دادن طولاني براي نوپايان اصلا موِثر و كارساز نيست.
هيچ وقت كودك را در هيچ سني كتك نزنيد، به خصوص كودكان كم سن و نوپايان اصلا قادر نيستند بين رفتار خود و تنبيه بدني رابطه‌اي پيدا كنند. آنها تنها احساس درد و ناراحتي مي‌كنند و شديدا دلگير مي‌شوند. ضمنا فراموش نكنيد كودكان با ديدن رفتار و گفتار و تماشاي بزرگترها، همه چيز را ياد مي‌گيرند، وقتي خود شما به عنوان يك پدر يا مادر، وسايل خود را جمع نمي‌كنيد، چطور انتظار داريد وقتي به كودكتان دستور مي‌دهيد اسباب‌بازي‌اش را جمع كند، او اين كار را انجام دهد؟

3 تا 5 سالگي: خوب مي‌فهمند
وقتي فرزندتان بزرگ‌تر شد، ديگر مي‌تواند رابطه بين اعمال و عواقب و پي‌آمدهاي آن را درك كند. در اين زمان مطمئن باشيد مي‌توانيد قوانين خانه را به او ياد بدهيد. نكته مهم اين است كه قبل از سرزنش و تنبيه كودك براي يك رفتار خاص، برايش توضيح دهيد كه در هر مورد از او چه انتظاري داريد. به عنوان مثال وقتي كودك 3 ساله شما با مداد رنگي ديوار اتاق پذيرايي را تزئين كرد، بايد به او توضيح دهيد كه چرا نبايد اين كار را تكرار كند و اگر دوباره اين كار را انجام دهد چه اتفاقي مي‌افتد. به او توضيح دهيد كه او نيز بايد در تميز نگه‌داشتن منزل كمك كند و به دليل اين كار اشتباه، تا بعدازظهر حق ندارد از مداد رنگي خود استفاده كند.
گاهي براي والدين، ناديده گرفتن و چشم پوشيدن از بعضي خطاها راحت‌تر است اما اگر مسئله‌اي را به عنوان قانون منزل مطرح كرديد، حتما آن را اجرا كرده و در مورد آن چشم پوشي نكنيد. بهتر است پدر و مادر با هم مشورت كرده و قوانين را وضع كنند تا در صورت عدم رعايت قانون مذكور توسط كودك، هر دو رفتار واحدي را در مقابل او از خود نشان دهند. ضمنا وقتي رفتارهايي را كه تنبيه در پيش دارند مشخص كرديد، فراموش نكنيد كه براي رفتارهاي خوب هم تشويق و پاداش در نظر بگيريد. در اين سن، مهلت دادن هم بسيار كارساز است، يعني وقتي كودك رفتار اشتباهي از خود بروز داد او را به اتاقش و يا محلي ساكت و امن كه فاقد وسايل سرگرم كننده باشد ببريد و بسته به سن او، او را براي مدتي تنها بگذاريد؛ مثلا اگر سه ساله است سه دقيقه كافي است؛ به او بگوييد در اين مدت، به رفتارش فكر كند و اگر گريه كرد بگوييد تا آرام نشود مهلت او تمام نخواهد شد. يادتان باشد براي اين كار از اتاق تاريك، حمام يا انباراستفاده نكنيد و او را نترسانيد، بلكه فقط مي‌خواهيم به او نشان دهيم در مقابل رفتار نادرستش بي‌تفاوت نيستيم و او هم بايد در مورد رفتارش خوب فكر كند.

6 تا 8 سالگي‌: بلوف نزنيد!
دادن مهلت در اين گروه سني نيز بسيار كارآيي دارد. در اين سن نيز بايد بين والدين و تصميمات آنها انسجام وجود داشته باشد و تصميم گرفته شده، پيگيري شود. هر قولي كه به كودك مي‌دهيد يا هر قانوني كه وضع كرده‌ايد، بايد همچنان بر پا باشد، در غير اين صورت قدرت و جديت شما زير سوِال مي‌رود. اگر سر حرف خود بايستيد، كودك به آنچه مي‌گوييد باور پيدا خواهد كرد و مي‌داند كه عملي خواهد شد. البته اين به آن معنا نيست كه به او فرصت دوباره ندهيد يا شانس اصلاح اشتباهاتش رااز او بگيريد بلكه بايد روند تربيتي خاصي را انتخاب كرده و ادامه دهيد. مراقب باشيد در شرايطي كه عصباني هستيد، از تهديدهاي شديد و غير واقعي يا غيرقابل اجرا استفاده نكنيد (مثلا هيچ وقت نگوييد ديگر هيچ وقت نمي‌گذارم تلويزيون را تماشا كني)! چون قطعا نمي‌توانيد اين كار را عملي كنيد و با چنين مجازاتي فقط خود را تضعيف مي‌كنيد. بنابراين تنبيهي را در نظر بگيريد كه بتوانيد آن را اجرا كنيد.

‌9 تا 12 سالگي بايد كم كم درس زندگي بياموزند
در اين سن كودكان به تدريج از نظر فكري بالغ مي‌شوند و دوست دارند مسئوليت بيشتري به آنها واگذار شود و استقلال آنها نيز افزايش پيدا كند، بنابراين فرصت خوبي است كه به آنها ياد دهيد بايد عواقب و پيامدهاي رفتار خود را شناخته و بتواند آنها را حل و فصل كنند. اين كار روش موِثري در اجراي انضباط است. به عنوان مثال اگر فرزندتان تكاليف مدرسه‌اش را قبل از خواب تمام نكرده است، بايد بگذاريد روز بعد بدون انجام دادن تكاليفش به مدرسه برود و عواقب آن را ببيند تا متوجه شود كه بايد براي انجام تكاليفش برنامه‌ريزي مي‌كرده و به توصيه‌هاي شما توجه نشان مي‌داده است. اگر شما تكاليفش را انجام دهيد فرصت يادگيري روش درست زندگي كردن را از او گرفته‌ايد و او فكر مي‌كند اگر هم تكاليفش را انجام ندهد، هميشه يك نفر هست كه او را از وضعيت نجات دهد!‌‌‌‌‌‌‌‌‌از طرف ديگر اگر احساس كرديد فرزندتان از عواقب و پيامدهاي طبيعي رفتار و اعمال خود درس نمي‌گيرد، آن وقت بايد عواقب و پيامدهاي ناگوارتري را براي او در نظر گرفته و اجرا كنيد. ‌
13 سال به بالا: مشورت و استقلال
اگر تمام اين مراحل را به درستي اجرا كرده باشيد، در اين سن و سال، پايه و اساس كار، فراهم شده است. ديگر فرزندتان مي‌داند از او چه انتظاراتي داريد و همچنين خوب مي‌داند منظور شما از قوانين و انضباط در منزل چيست و در صورت بروز رفتار ناشايست، چه عواقبي در انتظار اوست. البته در اين زمان نبايد فكر كنيد همه چيز تمام شده و ديگر به تداوم كار احتياجي نيست. اصلا قدرت خود را كم نكنيد و محكم سر جاي خود بايستيد! به خصوص اينكه وجود نظم و انضباط در سنين نوجواني بسيار لازم است. براي نوجوان بايد قوانيني در مورد انجام تكاليف مدرسه، ديدن دوستان و ساعت بازگشت به منزل به خصوص هنگام شب وضع شود و در مورد همه اين موارد با او صحبت شود تا هر نوع سوءتفاهم برطرف شود. ممكن است هرازگاهي فرزندتان غر بزند يا شكايت كند اما يادتان باشد تحت هر شرايطي همه چيز بايد در كنترل شما باشد.آنها هنوز در حدي نيستند كه صلاح خود را تشخيص دهند و شما بايد در امور آنها مداخله و نظارت داشته باشيد. اين نظارت را بايد در شرايطي كه به او مسئوليت و آ‌زادي مي‌دهيد نيز ادامه دهيد و وقتي نوجوانتان قوانين رانمي‌شكند و زير پا نمي‌گذارد، بهترين كار اين است كه به او امتيازاتي بدهيد.‌
نوجواني سني است كه بايد در مورد مسائل مختلف بحث و صحبت شود و امر و نهي به تنهايي جوابگو نخواهد بود. مثلا نوجوان بايد دقيقا بداند چرا دير آمدن او به منزل غيرقابل پذيرش است. شما بايد در اين باره با اوصحبت كنيد و به طور منطقي برايش استدلال بياوريد. ضمنا دادن بعضي اختيارات به نوجوانان نيز مهم و با اهميت است. به اين ترتيب جنگ قدرت بين او و شما كمتر خواهد شد و او نيز به دليل اين امتيازات، به تصميمات شما احترام بيشتري مي‌گذارد. مثلا بگذاريد در مورد لباسش، مدل مو يا حتي دكور اتاقش خودش تصميم بگيرد و آن وقت شما به اين تصميمات جهت بدهيد و در صورت نياز به صورت مشورتي و نه با تحكم، آن را تغيير دهيد. هرچه فرزندتان بزرگ‌تر مي‌شود، مي‌توانيد استقلال او را افزايش دهيد اما باز هم همه شرايط بايد تحت كنترل شما باشد.

تنبيه بدني كجا كاربرد دارد؟
هيچ يك از ابعاد برقراري انضباط به اندازه تنبيه بدني مورد بحث قرار نگرفته و بالاخره امروزه متخصصين امر بر اين عقيده‌اند كه تحت هيچ شرايطي نبايد از تنبيه بدني استفاده شود. برخي علل عدم استفاده از تنبيه بدني شامل موارد زير است:
با كتك زدن، كودك ياد مي‌گيرد در صورت خشم و عصبانيت بايد ديگران را بزند!
كتك زدن باعث آسيب جسمي كودك مي‌شود
تنبيه بدني باعث مي‌شود كودك از والدين خود بترسد و ياد مي‌گيرد كه از آنها فرار كند. تنبيه بدني به هيچ وجه باعث تغيير و بهبود رفتار در كودك نمي‌شود.‌
بعضي مواقع بچه‌ها مي‌خواهند جلب توجه كنند. در اين مواقع كتك زدن باعث مي‌شود كودك احساس كند توجه ديگران را جلب كرده است.
يك روانشناس مشهور مي‌گويد: <من حتي به آرامي پشت دست زدن هم اعتقاد ندارم، به جز در يك استثنا و آن هم وقتي طفل هنوز بسيار كوچك است و اصلا متوجه نيست كه مثلا اگر به چراغ يا يك وسيله داغ دست بزند دستش مي‌سوزد، اما نه اينكه براي هر كاري مثل ريختن شير يا چنگ زدن به صورت خواهر كوچك، او را بزنيد. با خشونت محال است به كسي ياد داد كه خشونت نكند>! برونو بوتلهايم، يكي ديگر از متخصصان در اين زمينه مي‌گويد: <بياييد لحظه‌اي تا‡مل كنيم و معني اين لغت انضباط يا ديسيپلين را مشخص كنيم. اگر به لغت‌نامه نگاه كنيد مي‌بينيد كه اين لغت از كلمه‌ disciple مشتق مي‌شود كه به معني مريد است و مريد البته كسي نيست كه آدم توي سرش بزند! مريد كسي است كه آرزو دارد به استادش نزديك باشد و از او هنر يا فني ياد بگيرد. مفهوم انضباط و ديسيپلين اين است. بنابراين اگر به بچه‌ها نشان دهيد كه وقتي عصباني مي‌شويد آنها را شل و پل مي‌كنيد! آنها هم از شما ياد مي‌گيرند؛ آن وقت شما بزرگ‌ ترها مي‌نشينيد و از افزايش خشونت در اجتماعي غرغر و شكايت مي‌كنيد، در حالي كه خودتان يكي از بانيان اصلي خشونت هستيد

http://www.salamat.ir/index1.asp?t=6#5

بابای


کلمات کلیدی: